آشنایی با مذهب تشیع

اسامی امامان

اسامی 12 امام یکی از مواردیه که هرکس بنابر آشنایی و مقتضای یادگیری دین شیعه قطعا جزو موارد اولیه آموختنشه

اسامی امامان
اسامی امامان

1- امام علی

2- حسن

3- حسین

4- سجاد

5- محمد باقر

6- جعفر صادق

7- موسی کاظم

8- رضا

9- محمد تقی

10- علی نقی

11- حسن عسگری

12- مهدی


چهارده معصوم به 12 امام تشیع + حضرت محمد (ص) و فاطمه زهرا (س) گفته می‌شه


اصول و فروع دین

اصل اعتقاد به دین بهش اصول دین می‌گن و عمل و عبادت مربوط به فروع دین می‌شه

اصول دین شیعه شامل:

1-توحید

2-نبوت

3-معاد

4-عدل

5-امامت

اصول دین
اصول دین

فروع دین شامل:

1-نماز

2-روزه

3-خمس

4-زکات

5-حج

6-جهاد

7-امر به معروف

8-نهی از منکر

9-تولی

10-تبری

فروع دین
فروع دین

ژانر پولی دانشگاه آزاد دلاری

چرا نباید برای «فرار از سربازی» تن به «باج دانشگاهی» داد

بعد از پایان دوره متوسطه و کلا جوگیری‌های بعد از دبیرستان خطرناک‌ترین حرکت برای «طبقه متوسط» فرار از سربازی با رفتن به دانشگاه آزاده

شاید باورتون نشه اما ثبت نام در این دانشگاه فوقش یکی دو ساعته اما انصراف از تحصیل در اونجا حداقل پیاده شدن 1 میلیون پول بی‌زبونه

شهریه ثابت کاردانی مبلغ ناقابل 500 هزارتومن به بالاست که با اضافه شدن واحدهای الکی ترم اول 800هزار به بالا (بستگی به رشته) باید پیاده شید

برای ترم بعدی باید کلا ترم قبلی رو صاف کنی و شهریه ثابت ترم جدید رو بریزی حساب که تازه با مراحل دوشیدن آشنا می‌شی

باج دانشگاهی
باج دانشگاهی

اینجاست که دو گزینه وام 700 هزارتومنی و 500 هزارتومنی قرار می‌گیره روی میز و دستی دستی باید زیر بار اقساط هم رفت

بیشترین مشکلات مربوط می‌شه به آغاز ترم سوم و چهارم (برای طبقه متوسط جامعه – کارمندی)

و اینجاست که حتی برای انصراف از دانشگاه باید مبلغ 500 هزارتومن بپردازی

حتی اگه خیلی زرنگ باشید و بتونید این مراحلو در دانشگاه‌های فلان شهرستان بگذرونید باید عرض کنم که در صورت مراجعه برای استخدام به شما می‌گن مدرک دانشگاه آزاد شهرستان معتبر نیست

اگه برید دانشگاه آزاد و بعدش پشیمون بشید بخواید برید سربازی دیگه مدرک دیپلم ازتون قبول نمی‌کنن و باید مدرک انصراف از دانشگاه به پلیس+10 ارائه بدید که همون مراحل تسویه حساب رو باید طی کنید که شامل گرفتن امضای حسابدار (برای گرفتن بدهی‌های قبلی و هزینه انصراف) و امضای مدیر مالی (تسویه کردن وام‌های دانشجویی) و چندتا دیگه امضاست که اگه شانس بیارید مشکلی باهاشون نداشته باشید تازه برگه ترخیص زندان شما برای رفتن به سربازی امضا می‌شه

خودم توی دانشگاه آزاد واحد صحنه بودم که باید شرایط رو تشریح کرد

حیاط دانشگاه به اندازه‌ایه که بشه بیشتر ماشین‌های شهر رو توش جاداد اما بدلیل اینکه دانشگاه آزاد یکی از اهدافش خالی کردن جیب مردمه باید هر ترم مبلغ 50هزارتومن بسلفی تا از دیوار دفاعی نگهبانی دانشگاه برای ورود ماشین به محوطه دانشگاه برخوردار بشی

لازم به ذکره که اگه پول ندید و ماشینتونو بذارید جلوی درب دانشگاه باید بعد از پایان کلاس ماشینتون رو بدون ضبط و سایر قطعات اضافی تحویل بگیرید

یکم از مسائل مالی فاصله بگیریم و در مورد سرویس‌های بهداشتی دانشگاه آزاد واحد صحنه صحبت کنیم. توی این دانشگاه 3 سرویس در دو طبقه ساختمان اصلی تعبیه شده که 2عدد برای دانشجوهاست و 1 عدد برای کارمندان دانشگاه که به هر دلیلی سرویس‌های دانشجویی بطور کامل مسدود هستن و دانشجویی که از شهری دیگه مراجعه می‌کنه احتمالا باید بین کلاس‌ها تا منزل تشریف ببرن و برگردن (نداشتن سرویس عمومی در شهر)

وضعیت اساتید دانشگاه آزاد واحد صحنه تحت عنوان «ساعات بی‌مصرف» به صورت کاملا عشقی اداره می‌شه و اگر که استاد «خانوم» هم باشه که کلا غیبت ایشان درج نمی‌شود

استادهای این دانشگاه اکثراً برای سابقه کاری تشریف میارن و معمولا بیشتر از یکی دو ترم قبول زحمت نمی‌کنن

کسایی که از شهرهای مختلف میان به خیال گرفتن نمره بواسطه هزینه گزاف دانشگاه آزاد، شاهد رکب خوردن از استادی می‌شن که ترم بعدی اینجا نیست و به صورت کاملا برنامه ریزی شده در طول ترم هیچ سختی به دانشجو نمی‌گیره و تمام ساعت کلاس رو با دخترا سپری می‌کنه و پایان ترم همه نوع کارهای عملی با جزئیات بالا رو از دانشجو طلب می‌کنه و در نهایت نمره 10- در کارنامه شما ثبت می‌شه (اگه پول داده باشی و دسترسی به کارنامه داشته باشی – با خطای بدهی مواجه نشی)

یکی از عادی‌ترین مواردی که در برخورد با کارمندای دانشگاه می‌بینید برای نمونه: پنجاه نفر منتظر یه سوال یا کار کوچیک هستن و مسئول امور دانشجویی با کمال آرامش داره با موبایل صحبت می‌کنه

برگرفته از کتاب آخرین روزهای یک محکوم به اعدام

نمی‌دانم خواب بود یا رؤیا یا حقیقت، به‌هر حال اگر احساسی سریع و ناگهانی مرا به‌موقع به خود نمی‌آورد و از آن رؤیای پرعجایب بیدارم نمی‌کرد از فرط وحشت دیوانه می‌شدم. چیزی نمانده بود به پشت بیفتم که ناگاه حس کردم حیوانی با شکم سرد و پاهای پشم‌آلودش روی پای برهنهٔ من راه می‌رود.
این حیوان همان عنکبوتی بود که مزاحمش شده و لانه‌اش را خراب کرده بودم و اینک سراسیمه می‌گریخت.
من از این واقعه به خود آمدم. ای اشباح هراس‌انگیز!
خیر، خیر آنچه من دیدم جز دود چیزی نبود، خیالی بود که از مغز تهی و علیل من تراوش کرده بود، رویای مکبث بود. آنان که مرده‌اند دیگر زنده نخواهند شد، علی‌الخصوص چنین جنایتکارانی که اکنون در مزار خویش خوش آرمیده‌اند. قبر که زندان نیست تا ایشان بتوانند از آنجا بگریزند. خدایا، پس من چرا چنین دچار ترس و اضطراب شده بودم؟
آری، در قبر از درون باز نمی‌شود.
پس از گذشتن آن چند روز، من چیز وحشتناکی دیدم. هنوز کاملاً صبح نشده و زندان پر از سر و صدا بود.
صدای باز و بسته شدن درهای سنگین و بر هم خوردن کلیدهایی که به کمر زندانبانان بسته بود و صدای لرزیدن پلکان در زیر پای کسانی که با قدم‌های سریع و محکم بالا و پایین می‌رفتند و سر و صدای زندانیانی که از دو سوی راهرو زندان یکدیگر را به نام می‌خواندند و به‌هم جواب می‌دادند به گوش می‌رسید.
همسایگان من یعنی محکومین به اعمال شاقه از هر روز سرخوش‌تر و شاداب‌تر بودند، گویی زندان «بی‌ستر» سراپا می‌خندید و می‌خواند و می‌دوید و می‌رقصید.
تنها من بودم که آرام و ساکت و مات و متحیر در میان این همهمه و جنجال ایستاده بودم و گوش می‌دادم.
یک نفر زندانبان از کنار من گذشت.
من دل به دریا زدم و او را صدا کردم و پرسیدم آیا امروز در زندان جشنی برپاست؟
زندانبان گفت: هر چه می‌خواهی حساب کن. جشن یا غیر جشن، امروز روزی است که به دست و پای زندانیان محکوم به اعمال شاقه غل و زنجیر می‌زنند و ایشان را به تولون می‌فرستند. آیا تو هم می‌خواهی تماشا کنی؟ براستی که بد نیست، ترا سرگرم می‌کند.
در حقیقت تماشای چنین منظره‌ای هر چند زشت و نفرت‌انگیز باشد برای کسی که در کنج عزلت و انزوا اسیر است نعمت بزرگی بشمار می‌رود، لذا من رفتن به تماشا را با میل و رغبت پذیرفتم.
نگهبان دخمه برای آنکه از جانب من خاطر جمع باشد احتیاط‌های معموله را بجا آورد، سپس مرا به دخمهٔ کوچکی که هیچکس در آن نبود و هیچگونه اثاثی نیز در آن دیده نمی‌شد هدایت کرد. این دخمه پنجرهٔ کوچکی داشت که از بیرون میله‌های آهنین به آن زده بودند ولی پنجره‌ای بود بلند که زندانی می‌توانست آرنج خود را روی آن تکیه بدهد. از ورای این پنجره آسمان واقعی بخوبی پیدا بود.

محکوم به اعدام
محکوم به اعدام

زندانبان گفت:
_ حالا می‌توانی از اینجا همه چیز را ببینی و بشنوی. تو در این اتاق همچون سلطان در خلوتگاه خویش یکه و تنها خواهی بود.
زندانبان این را گفت و از اتاق بیرون رفت ولی قفل و کلون در را محکم بست و انداخت.


پنجرهٔ دخمه مشرف به حیاط نسبتاً وسیعی بود به شکل مربع که در اطراف آن، از چهار سو، عمارات بلند شش طبقه همه از سنگ تراش قد بر افراشته و مانند دیوار محکمی دور حیاط را گرفته بودند. در نظر انسان چیزی زشت‌تر و بی‌پیرایه‌تر و محقرتر از این میدان چهارگوش که اطراف آن پنجره‌های متعددی با میله‌های آهنین گرفته بود وجود نداشت. از پس آن پنجره‌ها از بالا به پایین چهره‌های رنگ پریده و لاغر که مانند سنگ‌های دیوار روی هم فشرده شده بودند دیده می‌شدند. این چهره‌های ماتم‌زده همه به میله‌های آهنین چسبیده بودند و به تصویری شباهت داشتند که آن را قاب گرفته باشند. آنان زندانیانی بودند که امروز تماشاگر آن صحنه بشمار می‌رفتند ولی انتظار نوبهٔ خود را می‌کشیدند که روزی بازیگر صحنه شوند، گویی ارواح نفرین کرده‌ای بودند که در روزنه‌های برزخ که به دوزخ باز می‌شود شکنجه و عذاب می‌دیدند.
همه با سکوتی عمیق به حیاطی که هنوز خالی از سکنه بود می‌نگریستند. همه انتظار می‌کشیدند. در میان این چهره‌های افسرده و خاموش، از گوشه کنار، چشمانی درخشان دیده می‌شد که همچون شرارهٔ آتش برقی در آن‌ها می‌جهید.
دیوارهای زندان که همچون چهار ضلع مربع اطراف حیاط را احاطه کرده است در هیچ جا قطع نمی‌شود مگر در ضلع رو به مشرق که نردهٔ آهنینی در وسط آن، دو قسمت دیوار را به هم متصل می‌کند. این نرده رو به حیاط دیگری باز می‌شود که اطراف آن را دیوارهای بلند و کنگره‌های سیاه رنگ فرا گرفته است.
در اطراف حیاط بزرگ نیمکت‌هایی از سنگ به دیوار تکیه داده‌اند. در وسط حیاط میلهٔ بلند آهنینی است که سرش خمیده است و چراغ به آن می‌آویزند.
ساعت دوازده ظهر را اعلام کرد. ناگهان دروازهٔ بزرگی که در پیچ یکی از دیوارها از نظر مخفی بود باز شد. ارابهٔ بزرگی که همراه آن یک عده سرباز نگهبان با قیافه‌های بهت‌زده و کثیف حرکت می‌کردند با وقار و سنگینی تمام وارد حیاط شد و صدای برخورد آهن و زنجیر از آن برخاست. نگهبانان مشایع لباس متحدالشکل آبی رنگ به تن داشتند. سردوشی ایشان قرمز و بند حمایل آنان زرد رنگ بود.
در همان لحظه تماشاگران پشت پنجره‌ها که تا آن دم ساکت و آرام بودند فریاد شوق و شادی برداشتند و بنای آواز خواندن و تهدید و نفرین و ناسزا گذاشتند و در ضمن قهقههٔ گوشخراشی نیز توأم با فحش و دشنام از آنان به گوش می‌رسید، گویی صدای ارابه و غل و زنجیر محیط زندان را یکباره به صدا در آورده بود. چهرهٔ زندانیان به چهرهٔ شیاطین نقاب زده می‌مانست.
بر سیمای هر یک از ایشان آثار اخم و ترشرویی هویدا بود. همه از پشت میله‌ها مشت گره کردهٔ خود را نشان می‌دادند. از دهان همهٔ آنان زوزه و نعره بیرون می‌آمد و از چشمان همه شرارهٔ آتش می‌جهید، و من از اینکه دیدم آن همه جرقه بار دیگر از آن خاکستر بیرون پرید سراپا غرق در وحشت و اضطراب شدم.
در این اثنا نگهبانان محکومین آهسته و آرام کار خود را آغاز کردند. در میان ایشان اشخاص کنجکاوی نیز دیده می‌شد که از لباس پاکیزه و قیافهٔ وحشت‌زدهٔ آنان معلوم بود از پاریس به تماشا آمده‌اند. یکی از نگهبانان، از ارابه بالا رفت و غلها و زنجیرها و بسته‌های شلوار کرباسی زندانیان را برای رفقایش به پایین پرتاب کرد. آنگاه تقسیم کار مابین سایر نگهبانان شروع شد.
گروهی به گوشه‌ای از حیاط زندان رفتند و زنجیرهای آهنین درازی را که به زبان مخصوص خود «ریسمان» می‌گفتند پهن کردند. گروهی دیگر بسته‌های «حریر و اطلس» را که به اصطلاح خود به پیراهن‌ها و شلوارهای کرباسی می‌گفتند بر سنگفرش حیاط زندان باز کردند. نگهبانان تیزهوش و زیرک زیر نظر فرماندهٔ خود که پیرمردی کوتاه قد و چاق و چله بود به بررسی و معاینهٔ حلقه‌های زنجیر پرداختند و دانه‌های آن را یک یک بر سنگفرش حیاط می‌ساییدند و آن را برق و جلا می‌دادند. همهٔ این مقدمات با خنده‌های بلند و تمسخرآمیز زندانیان توأم بود. از سوی دیگر خنده‌های پرطنین محکومین به اعمال شاقه نیز که این بساط برای ایشان برپا شده بود به گوش می‌رسید و بر صدای خندهٔ سایر زندانیان مسلط بود. محکومین مزبور پشت پنجره‌های زندان قدیمی که مشرف به حیاط کوچک بود جمع شده بودند.
وقتی از انجام این تشریفات و مقدمات فراغت یافتند مردی که حاشیهٔ لباسش نقره‌دوزی شده بود و به «جناب آقای بازرس» معروف بود به مدیر زندان دستوری داد. بلافاصله دو سه در کوتاه باز شد و جمعی از زندانیان با قیافه‌های کریه و جامه‌های ژنده و پاره زوزه‌کشان و فریاد کنان به داخل حیاط جستند. اینان محکومین به اعمال شاقه بودند.
با ورود ایشان بار دیگر صدای شادی و خنده از پشت پنجره‌ها برخاست. زندانیان برای عده‌ای از محکومین به اعمال شاقه که در میان محکومین دیگر سرشناس و بنام بودند هورا کشیدند و دست زدند و از هر سو به ایشان سلام و تعظیم می‌کردند.
آنان نیز با وقار و متانت آمیخته به تواضع و فروتنی جواب می‌دادند. برخی از محکومین کلاه‌های مخصوصی بر سر داشتند که با دست خود از حصیرهای زندان بافته بودند.
این کلاه‌ها را مخصوصاً به اشکال عجیب و غریب ساخته بودند تا از هر شهری که بگذرند مردم آن‌ها را ببینند و به اهمیت و ارزش سری که چنین کلاهی دارد پی ببرند. زندانیان پشت پنجره‌ها برای این محکومین بیش از سایرین دست زدند.
بخصوص یکی از ایشان بیش از همه در زندانیان ایجاد شور و هیجان کرد. این محکوم جوانی بود هفده ساله که سیمایی دخترانه داشت. جوان مزبور را از دخمه‌ای بیرون آورده بودند که هشت روز تمام بی‌آنکه کسی حق داشته باشد با وی ملاقات کند در آن محبوس بود.
این جوان از بستر حصیری خود جامه‌ای برای خویش بافته بود که سر تا پای او را می‌پوشانید. جوان وقتی به میان حیاط جستن کرد به چستی و چالاکی مار چرخی دور خود زد. وی یکی از عیاران بود که به جرم دزدی محکوم شده بود. ناگهان صدای دست زدن شدید و غریو شادی از زندانیان برخاست. محکومین به اعمال شاقه نیز به ایشان جواب دادند و مبادلهٔ احساسات شادی‌بخش زندانیان و محکومین منظره‌ای بسیار عجیب و رعب‌انگیز داشت. در آن صحنه نمایندهٔ اجتماع در حقیقت زندانبانان و تماشاگران کنجکاو و وحشت‌زده بودند که جنایات محکومین، ایشان را مورد اهانت و تحقیر قرار داده بود و اینک به انتقام این اهانت اجرای مجازات آنان را به صورت جشنی خانوادگی در آورده بودند.

با ورود ایشان بار دیگر صدای شادی و خنده از پشت پنجره‌ها برخاست. زندانیان برای عده‌ای از محکومین به اعمال شاقه که در میان محکومین دیگر سرشناس و بنام بودند هورا کشیدند و دست زدند و از هر سو به ایشان سلام و تعظیم می‌کردند.

آنان نیز با وقار و متانت آمیخته به تواضع و فروتنی جواب می‌دادند. برخی از محکومین کلاه‌های مخصوصی بر سر داشتند که با دست خود از حصیرهای زندان بافته بودند.
این کلاه‌ها را مخصوصاً به اشکال عجیب و غریب ساخته بودند تا از هر شهری که بگذرند مردم آن‌ها را ببینند و به اهمیت و ارزش سری که چنین کلاهی دارد پی ببرند. زندانیان پشت پنجره‌ها برای این محکومین بیش از سایرین دست زدند.
بخصوص یکی از ایشان بیش از همه در زندانیان ایجاد شور و هیجان کرد. این محکوم جوانی بود هفده ساله که سیمایی دخترانه داشت. جوان مزبور را از دخمه‌ای بیرون آورده بودند که هشت روز تمام بی‌آنکه کسی حق داشته باشد با وی ملاقات کند در آن محبوس بود.
این جوان از بستر حصیری خود جامه‌ای برای خویش بافته بود که سر تا پای او را می‌پوشانید. جوان وقتی به میان حیاط جستن کرد به چستی و چالاکی مار چرخی دور خود زد. وی یکی از عیاران بود که به جرم دزدی محکوم شده بود. ناگهان صدای دست زدن شدید و غریو شادی از زندانیان برخاست. محکومین به اعمال شاقه نیز به ایشان جواب دادند و مبادلهٔ احساسات شادی‌بخش زندانیان و محکومین منظره‌ای بسیار عجیب و رعب‌انگیز داشت. در آن صحنه نمایندهٔ اجتماع در حقیقت زندانبانان و تماشاگران کنجکاو و وحشت‌زده بودند که جنایات محکومین، ایشان را مورد اهانت و تحقیر قرار داده بود و اینک به انتقام این اهانت اجرای مجازات آنان را به صورت جشنی خانوادگی در آورده بودند.

به‌تدریج که محکومین پا به داخل حیاط می‌نهادند مأمورین ایشان را به میان دو صف از نگهبانان زندان که در حیاط کوچک ایستاده بودند می‌راندند تا در آنجا زیر نظر پزشکان معاینهٔ طبی شوند.
آنجا محکومین به اعمال شاقه منتهای سعی و کوشش بعمل می‌آوردند تا شاید از رفتن به این مسافرت تن‌فرسا معاف شوند، مثلاً به بیماری‌های مختلف متعذر می‌شدند و اظهار چشم‌درد و پادرد و ادعای وجود نقص در ساق و دست خود می‌کردند لیکن پزشکان تقریباً در همهٔ احوال معاذیر ایشان را رد می‌کردند و آنان را برای حرکت «تولون» و انجام اعمال شاقه مناسب تشخیص می‌دادند. محکومین ناگزیر با لاقیدی و بی‌اعتنایی تسلیم نظر پزشکان می‌شدند و در ظرف چند دقیقه کسالت و ناخوشی مورد ادعای خود را مادام‌العمر از یاد می‌بردند.
بار دیگر نردهٔ آهنین حیاط کوچک باز شد و یکی از نگهبانان، محکومین را از روی صورتیکه به ترتیب حروف تهجی تنظیم یافته بود صدا زد. محکومین یک به یک از حیاط کوچک خارج می‌شدند و هر یک به گوشه‌ای از حیاط بزرگ می‌رفت و در کنار یکی از همزنجیران خود که حرف اول اسمش با او یکی بود می‌ایستاد. بدین ترتیب، محکومین از آشنایان و دوستان خود بریده شدند و تنها ماندند. هرکس زنجیر خود را به گردن داشت و در کنارش همزنجیری بیگانه و ناآشنا ایستاده بود، و اگر بر حسب اتفاق، یکی از محکومین در جوار دوست و آشنای خود قرار می‌گرفت زنجیر ایشان را از هم جدا کرده بود. آری این آخرین درجهٔ بدبختی و بیچارگی ایشان بود!
همینکه در حدود سی نفر از محکومین از حیاط کوچک خارج شدند نردهٔ آهنین را بستند. آنگاه یکی از نگهبانان زندان با چوب خود ایشان را به خط کرد و جلو هر یک از آنان پیراهن و نیمتنه و شلواری از کرباس زمخت انداخت و به ایشان اشاره کرد تا تغییر لباس بدهند. محکومین فوراً مشغول کندن لباس‌های زندان شدند تا جامهٔ محکومین به اعمال شاقه را بپوشند.

در این اثنا حادثهٔ غیرمترقبه‌ای روی داد که باعث شد نگهبانان توهین و تخفیفی را که نسبت به محکومین روا می‌داشتند بدل به شکنجه و آزار کنند.
تا آن وقت هوا نسبتاً صاف و خوش و آرام بود و اگر نسیم ماه اکتبر هوا را سرد می‌کرد گاه نیز توده‌های ابر و مه خاکستری‌رنگ فضا را می‌پراکند و قسمت صافی در آسمان پدید می‌آورد که از آن، آفتاب شعاع گرم و جان‌بخشی بر زمین می‌تابانید. لیکن همینکه محکومین جامه‌های ژنده و مندرس خود را در معرض بازبینی نگهبانان و نگاه کنجکاو بیکانگان پاریسی قرار داده بودند و شانه‌های لخت خود را به ایشان نشان می‌دادند ناگاه آسمان سیاه شد و رگبار سرد پاییزی به‌شدت هرچه تمام‌تر باریدن گرفت. چیزی نگذشت که در آن حیاط مربع‌شکل سیل به‌راه افتاد. باران تندی بر سر برهنهٔ محکومین و بر تن عریان ایشان و بر لباس‌های محقر و خشن کرباسی که بر سنگ‌فرش حیاط افتاده بود می‌ریخت.
در یک طرفة‌العین حیاط از تماشاگران و بیکاران خالی شد و بجز محکومین و نگهبانان کسی در آن نماند. کنجکاوان پاریسی به زیر سایبان درها پناه بردند.
چندی گذشت ولی باران همچنان سیل‌آسا می‌بارید. نگهبانان نیز گریختند و بجز محکومین که آب از بدن عریان ایشان بر سنگ‌فرش‌های غرقه در آب فرو می‌چکید کسی نمانده بود. سکوتی شوم و غم‌انگیز جای همهمه و جنجال پرلاف و گزاف محکومین را گرفته بود. محکومین بینوا سخت می‌لرزیدند‌. دندان‌های ایشان از فرط سرما و ساق‌های لاغر و زانوان گره‌دار ایشان از شدت لرزش بر هم می‌خورد. در حقیقت دیدن آنان در آن وضع که پیراهن‌های خیس و نیمتنه‌ها و شلوارهای غرقه در آب را به تن کبود شدهٔ خود می‌کردند رقت‌انگیز بود و برهنگی هزاربار بر آن حال ترجیح داشت‌.
در میان محکومین تنها پیرمردی بود که هنوز اثری از شادی و نشاط در سیمایش دیده می‌شد. این پیرمرد در حینیکه با پیراهن خیس خود بدنش را خشک می‌کرد فریاد برآورد و گفت:
_ رفقا، این بساط دیگر در برنامه پیش‌بینی نشده بود.
پیرمرد مشت‌های گره کردهٔ خود را رو به آسمان بلند کرد و قاه‌قاه خندید.
وقتی محکومین از کار پوشیدن لباس سفر فراغت یافتند نگهبانان ایشان را به دسته‌های بیست و سی‌نفری تقسیم کردند و همه را به انتهای دیگر حیاط، آنجا که طناب‌های درازی به انتظار ایشان بر زمین پهن بود، بردند. طناب‌های مزبور در حقیقت همان زنجیرهای محکم و درازی بودند که به فاصلهٔ هر دو قدم، از عرض به زنجیرهای کوتاه‌تری وصل می‌شدند. به انتهای این زنجیرهای کوتاه غل آهنینی به شکل مربع بسته بودند که از یک گوشه بوسیلهٔ لولایی باز و از گوشهٔ مقابل بوسیلهٔ میخ پیچدار آهنینی بسته می‌شد. این غل در تمام طول راه به گردن محکوم قفل می‌شد. وقتی این زنجیرهای بلند و بزرگ را زمین می‌گذاشتند در نظر انسان مانند ستون فقرات ماهی جلوه می‌کرد.

وصله کردن کتاب

وصله کردن کتاب‌ها بر اساس ذهن و متصل کردنشون به عنوان جمله مرتبط یکی از مشکلاتیه که گاها بعضی از نویسنده‌ها با اون دست و پنجه گرم می‌کنن
در اینجا کتاب «پیشتازان و اربابان مرگ» نسخه طلوع تاریکی، اثری از نیما کهندانی رو آوردم
ابتدا تیکه‌هایی از کتاب رو باهم می‌خونیم:
برگرفته از فصل شانزدهم (شروع یک آغاز)

هنوز در بهت به سر می‌بردند و شگفتی، یک لحظه آن‌ها را رها نمی‌کرد. تصمیم گرفته بودند تا غروب در تونل بمانند و بلافاصله به سمت دروازه‌های اهریمن حرکت کنند تا اتفاق دیگری پیش نیاید.

ذهن آرسام و آریا فلج بود، هنوز قادر نبودند که به چیز دیگری بیندیشند و یا حتی سوالی بپرسند. پوریا نیز در مورد سلطان بسیار شگفت‌زده بود اما در مورد ماهیت خود به آن اندازه حیرت نداشت، زیرا که می‌دانست به‌زودی باید چیزی از درونش را آزاد کند اما به طور دقیق نمی‌دانست که آن چیزی که آزاد می‌کند، موجودی به آن خطرناکی باشد.
سلطان با لحنی کاملاً آرام گفت:«همینجا استراحت می‌کنیم»
سپس خود که بدنش بسیار کوفته و چهره‌اش نزار بود، به گوشه‌ای از کف تونل رفت، دراز کشید و خیلی زود خوابش برد.
/ همینطور که در متن می‌بینید شیوهٔ بیان راوی داستان کاملاً مانند نمایشنامه‌های فیلم نگارش شده
قسمت‌های مختلفی از کتاب رو خوندم اما این شیوهٔ بیان به‌صورت کلی همینطوری نوشته شده و برای مطالعه اصلاً توصیه نمی‌شه
با توجه به اینکه این اثر جزو اولین فعالیت‌های نویسندهٔ مذکوره امیدوارم یا در شیوهٔ نگارش تجدیدنظر کنه یا اینکه جدی‌تر به نمایشنامه‌نویسی بپردازه

حریم خصوصی در اتومبیل شخصی

حریم شخصی در اتومبیل مدتیه بحث داغ رسانه‌هاست

با توجه به نوع کاربری اتومبیل شخصی نسبت به وسایل نقلیه عمومی، این نیاز مرتفع می‌شه که اهل خانواده در طول سفر از نظر پوشش راحت باشن و این همون نکته‌ایه که باید بهش پرداخته بشه (این امر موجب مشکوک نشدن یا بررسی نکردن خودروهای متخلف نیست)

خبرگزاری ایسنا هم مطلبی منتشر کرد که حکم شرعی تعدادی از مراجع تقلید مغایر با نقض حریم خصوصی در خودروی شخصیه پس درنتیجه باید مجددا سردار سعید منتظرالمهدی صحبت خودشونو بیان کنن که مانع شرعی نداشته باشه

حریم خصوصی خودرو
حریم خصوصی خودرو

این بین عده‌ای هم معتقدن همهٔ ماشین جزو حریم شخصی نیست

طبق این گفته آن چیزی که بصورت عمومی در خودرو نمایانه قابل پیگیریه و چیزی که توی داشبورد یا صندوق عقب ماشینه نباید تجسس بشه